نوشتم این چنین نامه به الله// فرستادم دوقبضه سوی درگاه

به نام تو که رحمان و رحیمی// خدای قادرو رب کریمی

منم فرزند آدم، پور حوا // سلامت می کنم من ازهمين جا
همان آدم که اورا آفریدی // ولی از خلقتش خیری ندیدی

ازاوّل او به راهی بس خطا رفت// به سوی کشتن و جرم و جفا رفت

زتو بخشش ازاوعصیان گري بود// زتو نرمش از اوويرانگری بود

خدایا از خودم شرمنده هستم // ازاینکه ظاهراً من بنده هستم

نياوردم به جا من بندگي را // وبالم كرده ام شرمندگي را

ندادم گوش برفرمانت ای دوست// ومي دانم كه می گويي چه پُررّوست

زبس از آدميّت گشته ام دور// نكردم اعتنا بر لوح و منشور

لذا با عرض پوزش من ازامروز// وبا شرمندگي واز سر سوز

شوم مستعفی از شغلی كه دادي// و نام آدمی بر آن نهادی

اگر باشد جواب نامه مثبت// و استعفا قبول افتد زسويت

خدايي را در حق ّ اين خطا كار// در حق بندۀ مستعفی زار

به جا آور زروی لطف و ياری// كه باشد از صفات ذات باری

به جای دستمزد این همه سال // که بودم بنده ات باری به هر حال
عطا كن خانه ای در كنج جنّت// برای دورۀ خوب فراغت

بكن هم خانه ام يك حور زيبا // که تا تنها نباشم من در آنجا

چو نامه خوانده شد از سوی یزدان// ندا آمد زسوی حی سبحان

توای« جاويد » گرچه پررّو هستی// ودست سنگ پا از پشت بستی

ولی چون برگنُه اقرار کردی// به نادانی خود اصرار کردی

قبول افتاده شد موضوع خانه// چه چیزی را دگر گیری بهانه ؟

به عزراییل گفتم تا بیاید// تورا فوراً به این خانه رساند

بلرزیدم زنام مالک موت// چنان گویی که دارم می کنم فوت

پریدم من زخواب خوش به یکبار//نگشتم لاجرم نائل به دیدار

منبع: سایت آوای خیال

شهرام دگر حوصلۀ دام نداشت

در بند کشیدنش سرانجام نداشت
در رفت به اصطلاح اما بنگر
این کار طرف برات پیغام نداشت؟
***********************
چون حوصله اش زدست بعضي سر رفت

شهرام ز محبس اوين آخر رفت

با اين همه جرم و اتهامات درشت

خنديد به ريش مان وليكن در رفت

*************

جمعي كه محبتي نديدند زاو

در محبس و زنجير قرارش دادند

آنان كه نمك خورده و مديون بودند

زنجير گشودند و فرارش دادند

********************
از رفتن او دو دسته دلشاد شدند

بشكن زده و زغصه آزاد شدند        

يك دسته نمك خوران بي نام و نشان

کز شانس بلند جمله از ياد شدند

يك قوم دگر كه از سر بدشانسي

در ليست نمك خوران قلمداد شدند

بیا دولت فقیران را غنی کن

ویا هم کفشهاشان آهنی کن

که از سگدو زدن های فراوان

نگردد کفشهاشان درب و داغان

منبع : سایت آوای خیال

کارمند عزیز دون پایه// می دهم پند مُفت و بی مایه
گر که خواهی رسی به پست و مقام // شود ایّام زندگیت به کام
اطلاعات خود بکن افزون// درخصوص مدیر و عادت اون
اینکه او از چه می شود خوشحال// یا چه جوری دهد به تو پر و بال
یک کمی هم زبان بیگانه// قاطی حرف های روزانه
گر کنی کار تو درست شود// پای عقل مدیر سست شود
هرچه او گفت با «اوکی » تایید// کن بدون دقیقه ای تردید
بعضی وقتا جواب تو این است:// وای این گفته ها چه شیرین است 
کَس ندیده چو تو مدیری« گوُد»// واقعآً حرف هایت عالی بود
با « د یسیپلین» و با کلاسی تو// بین صد تا مدیر آسی تو
حرف های قلمبه هم شاید // گاه گاهی تو را به کار آید
با مدیرت تو نم نمک قاطی // بشو اما نه حد افراطی
در دلش رخنه کن به صد ترفند // گاه با اخم وگاه با لبخند
از مدیران قبلی آن جا// کن سعایت شدید و بی پروا
گاهی اوقات هم برای مدیر// گر توانی کمی هدیه بگیر
چند روزی مثال حیف نان// چاپلوسی کن و نمک بپران
با چنین حرف های یک من غاز// می شود راه آن ترقی باز
گر بگیری به کار پند مرا// پندهای بسان قند مرا
ارتقاء مقام تو حتمی است// در اضافه حقوق شکیّ نیست
بعد چندی شوی معاون او// بشــکـــن آن وقــت بـــا دمــت گــردو
گفت « جاوید » هرچه لازم بود// کودنی تو اگر شوی مردود
منبع: آوای خیال

چون که با خنده شود عمرجنابعالی زیاد// پس بیا لوطی گری بر ریش این دنیا بخند

گر جفا دیدی زیاد امّا وفاداری کمی// بر جفاکاران دنیا از همین حالا بخند

گر که دیدی یک نفر مالت به یغما می برد//کُن حلالش مال یغما بُرده، بی پروا بخند

گر چکت برگشت خورده بی خیالش شو داداش// پاره کن در بانک چک را وکمی آن جا بخند

گر که هشت زندگی تو گرو بر نُه بُوَد// هشت و نُه را ول کن حتّی بر ده و صدها بخند

گرعیالاتت همیشه بر سرت نق می زنند// پنبه را در گوش کن جانا و بر آنها بخند

صبح گاهان با تبسّم ظهر با لبخند باش// شامگاهان را قوی تر تا شب ِفردا بخند

باچنین لبخند پارتی نوح دوّم می شوی// یک کمی تا قسمتی بر حال زار ما بخند

گر بخواهی عمر تو از نوح هم افزون شود// طنزی از «جاوید» خوانده با تـُُن بالا بخند

منبع : سایت آوای خیال

لعنت به تو ای زن که مرا خوار نمودی

شرمندۀ هم دوست هم اغیار نمودی

گر دوخته بودی تو دوسوراخ چه می شد؟

جوراب مرا شهرۀ ادوار نمودی

من گرچه خسیسم تو ولی تنبل و کودن

آخر تو چرا تنبلی در کار نمودی

با این دوتا سوراخ شدم مضحکۀ خلق

بر آبروی بانک تو ادرار نمودی

منبع :سایت آوای خیال

خدایا به حق سر و پا وگوش// بده خانه ای با دواستخر توش 

به حق دل پر زخون انار// کرم کن یه ماشین  ولو جاگوار

به چشمان اشکی زبوی پیاز// به یک گونی پول دارم نیاز

به اشك و به آه دل بي زنان // عطا کن زنی با کلاس و مامان
نخواهد زمن مِهرو پول و طلا// ولی خوشگل وخوب و ظالم بلا

جهازش مهيا وشيك وگران// به مانند بعضي زما بهتران

بُود شاغل و صاحب يك مقام// شوم راحت از كارو خوابم مدام

نه کم کار وتنبل نه اینکه عجول// نه کم رو نه اینکه خورَد زود گول

اگر داشت مادر نباشد خیال// به شرطی که باشدکر وکور و لال

وباباش كه قربون شكلشم// اگر توپ بود منت اش مي كشم

به شرطي كه سنش فزون از نود// چه بهتراگر بود بالاي صد

که پاسپورت و ویزاش باشد اوکی// کنم راه صد ساله یک روزه طی

وميراث توپي بيارم به دست //  هاپولي كنم ارث او هرچه هست

سپس بنده شهرام ديگر شوم // غلط گفتم حتماً از او سر شوم

چنین گفت «جاوید» ای خوش خیال// که بيهوده داري چنين قيل و قال

به اين آرزوهاي صد من یه غاز// نکـــن اعــتــنــا و دلــــت را نـــبــاز

ز(گربه) دعا گر که مقبول بود 1// زباران کویر نمک فول بود

1= ظاهراً مقصوداین ضرب المثل است که

به دعای گربه کوره بارون نمی آد

منبع : سایت آوای خیال

به سر آمد دگر دوران سختي// گذشت آن روزگار شوربختي

هميشه ما زبون و خوار بوديم// وجنس بُنجل بازار بوديم

زسوي پرتقال و موز و كيوي// شديم تحقير تا حد عجيبي

بهاء وقدر ماچون بود پايين// شديم آماج تهمت هاي سنگين

ولي چندي ست از الطاف دولت// ولطف و ياري و اقبال ملّت

فزون گرديده قدروقيمت ما// بهامان مي رود هرروز بالا

وبعد از سالها چشم انتظاري// شده ايّاممان سبز و بهاري

منم آن كلّه سبز تيره جامه// بسه هرچه شدم خوار زما نه

عزيز دردانه شد قیمه  بادمجان// خورشتم شد غذاي پولداران

ومن آن گوجه ِ خواروذليلم// كه اكنون برتراز موز و شليلم

توريستي گر نيايد كشورما // ولیکن  گوجه  آيد از فلان جا

وديگر موز كي بالد كه عالي ست؟// به صِرف اينكه او اهل سومالي ست

منم آلوزميني شاد و سرحال // چرا که صادراتم ول شد امسال

به جرم صادرات غير نفتي// زمن كندند پوستم را قلفتي

كجا بيمار خواهد خورد شلغم؟// به جايش هرسه وعده مي خورد غم

مگو شلغم بگو دُرّ گهر بار// لبو گرديده نور چشم بازار

دگر خرگوش هم بيچاره گرديد// براي زردكي آواره گرديد

اگرچه ما زماضي دردمنديم// بــه ریــش مـــیــوه ها حالا می خـنديم

خداي قادرورب توانا // بكن «جاويد» خوشحالي ما را

منبه : سایت آوای خیال

ای انجمن طنزکجایید شما؟؟

بس ساکت و خاموش چرایید شما؟؟
کفگیر شما مگر ته دیگ رسید؟
چندی است که انجمن نیایید شما

آهای ی ی ی ی خوابید یا بیدار 

با مدرک لیسانس به کنجی خزیده ا م// از مدرکم چه سود که خیری ندیده ام

در کار لاف زنی دوره دیده ام // با قرض و قوله خط موبایلی خریده ام

رحمت به آن کسی که اس. ام. اس بنا نهاد //بر دست این فلک زده یک شغل توپ داد

 با شصت و شش دوصفر خودم حال می کنم// پیغام های عشقی ام ارسال می کنم

پیغام می دهم که منم مبتلای تو// برفرق کلّه ام بخورد صد بلای تو

هی لاف می زنم که چنینم و یا چنان// دارم دوبرج و چند هتل توی اصفهان

گرچه فقط به شهرک پردیس می روم// گویم به او مُدام به پاریس می روم

جشن عروسی ات به دبی می کنم به پا // آن برج اصفهان بشود مهرت ای بلا

ماه ِ عسل به شهر پکن می برم تو را// با کوپه های خوب ترن می برم تورا

یک وقت هم برای طرف ناز می کنم// این نکته در مسیج (message) خود ابراز می کنم

او هم زند مسیج که نازت نمی خرم// دل را برای یک نفر تازه می برم

پاسخ دهم که این غلطم را به دل نگیر// ای آن که کرده ای زمسیجت مرا اسیر

یک بوسۀ دو قبضه برات سِند (send) می کنم// عشق و مرام و معرفتم اِند (end) می کنم

القصّه شاغلیم و خداوند را سپاس// گرچه زپول قبض موبایلیم آس و پاس

اما از اینکه بر سرکاریم شاکریم//  ای شصت و شش دوصفرتورا سخت چاکریم

«جاوید» اگر مثال من علافی و پکر// یک شصت و شش دوصفربرای خودت بخر

واین هم اعتراضیه حکیم ابوالقاسم خان فردوسی:
«چنین گفت فردوسی پاک زاد»
 که رحمت بر آن فرد چالاک باد
 همان گــُرد مرد ارومیّه ای
 همان که بُود مرد بد پیله ای
 به ما هم دگر پیله کرده فضول
 به شعرش کمی حیله کرده فضول
 آخه رستم من کی افشانه زد؟
 سبیل بلندش کجا شانه زد؟
 وسهراب من کی به مو ژل زند؟
 به آن تیر مژگانش ریمل زند؟ 
 آژانسش کجا بود آن پهلوان؟
 به پشت سر مرده کـَـل کـَـل مخوان
 اگرچه که شعرت به روز است و ناب
 کند لیک داش قاسمت را خراب
 یواشت بگویم خوشم آمده
 که سهراب بر موی خود ژل زده
 و رستم زند بر خودش عطر یاس
 از این کار گردد کمی با کلاس
 ویا یال آن رخش را فِر دهد
 و پیش همه  یک کمی قِر دهد
 ولیکن نباید که شهنامه را
 کنم از برای علایق فدا
 وباید بماند برای ابد
 هر آن چیز گفتم چه خوب و چه بد
 لذا پای در کفشم هرگز نکن
 مرا با سخنهات عاجز نکن
 وگرنه به حق تهمتن اگر
 فضولی نمایی تو بار دگر
 « چنانت بکوبم به گرز گران»
 که یادت رود فرق خُرد و کلان
 و« جـاویـد » مـانـد سـخـن های من
  از او دور چشم بد اهرمن

طناز تراز تو کس ندیدم «حالت»
خوانیم سروده های تو با منّت

منبع : سایت آوای خیال

منبع: سایت آوای خیال

منبع : سایت آوای خیال

بعد سی سال دویدن ز پی کسب حلال// شده ام خانه نشین همدم نسرین وجلال
شده ام گوش به فرمان زن و امر پسر// یا شدم شوفر مخصوص برای دختر

ریخت بال و پر این باز*، نشستم خانه // شده چون حبس ابد خانه و این کاشانه

با زن خویش نشستم چو شدم بازنشست// نیست دستی که بگیرد زره یاری دست

بعد سی سال که فرمانبر دولت بودم// راه خشنودی ارباب کرم پیمودم

شده ام نوکر و فرمانبر فرزند وعیال// ازبرای من بیچاره کجا وقت و مجال؟

گویی از مادر خود نوکر و چاکر زادم// که چنین دروسط موج بلا افتادم  

نیست گوش شنوا تا که بگویم دردم// خسته ازکارم و چون فرفره ای می گردم

استراحت شده رویا و برایم چو سراب // آن همه نقشه خوشرنگ شده نقش برآب
شده «جاوید» به دل حسرت آسودن وخواب// در هوای خوش و در پرتو نور مهتاب

منبع : سایت آوای خیال

استاد ارجمند جناب آقای دکترمحمد رضا  ترکی شعری درخصوص اعدام صدام سروده اند و من با اجازه اشان آن را ادامه دام:

شعر استاد ترکی:

شنیدم که صدام شوم پلید
در اعماق دوزخ چو منزل گزید

گروهی ز خونخوارگان جهان
از آن جمله چنگیز و شمر و یزید

در اطراف او جمله گرد آمدند
که ای از تو هر قاتلی روسپید

به نزد تو ما لُنگ افکنده ایم
تویی میر و ما جمله عبد و عبید!

جهنم چو آن جمع منحوس را
بدید از جگر نعره ای برکشید:

« مرا پرسشی هست سوزان و ژرف
که آن را نباشد جوابی پدید

هر آن کس گنه کرد و زشتی نمود
سزاوار من گشت و در من خزید

ولی من چه کردم که گردیده ام
سزاوار این زشتخوی پلید!؟»

پس آن گاه آتشفشان عذاب
برآورد فریاد"هل من مزید"....

شعر بنده: 

 پس آن گاه چنگیز و شمر ویزید

گرفتند و بستند مرد پلید

بگفتند اینجا نه جای تو هست

بباید تو را برد جایی جدید

که نارش دو صد پله افزون بُود

که حتی پدر جدت هرگز ندید

برای تو این آتش ما کم است

در آن جاست آتش به حد شدید

زبالا و پایین خوری سرب داغ

چو گاوی در آن نقطه خواهی چرید

سرت را به سنگ خلا می زنند

در آن تا به گردن بخواهی سُرید

تو دانی فساد ت به روی زمین

برایت دو ششدانگ آتش خرید؟

زگفتار آنان بشد شرمگین

توگویی که برق از سراو پرید

وآنگاه چنگیز شوتش نمود

به قعر جهنم و اونجاش درید

امروز اومدم بازتوگفتي برو فردا// تافردا نياد حق نداري بيايي به اينجا
من گيج ودبنگم كه چرا فردا نمي آد؟//آخه مگه امروز واسه تو فردا نمي زاد
روزی اومدم خانم منشي مچلم كرد// با حرفاي هرروزی خود بازكچلم كرد
یک روز دیگه گفت تو با رييس قسمت// داری جلسه تا بكني كارا را راحت
هي امروز و فردا اومد وفردای ديگر// اوضاع نشد جور ونشد ذرّه ای بهتر
يك سال ِ شدم پادو بي مزد ومواجب// تاكي بشه رحمي به من غمزده واجب
كارمندی درست امّا چرا امروز و فردا// حالم ديگه بد مي شه ازاين حرفای بي جا
يك امضاء مگه چقد برات مشكل و سخته// هرچند خيالت زحقوقت ديگه تخته
مثقالي وفا، چند گرم غيرت و همّت// يك خورده صفا ،كارتورا ميكنه راحت
ماها همه از جنس هميم جان برادر// بايد بشويم همديگه رو رفیق وياور
اين گفتۀ «جاويد » بكن گوش تو، زيرا//« شايد نَبُود ازپس امروز تو، فردا» 

منبع :سایت آوای خیال

 منبع :سایت آوای خیال

منبع : سایت آوای خیال

منبع : سایت آوای خیال

تابوت پَرّان

زني خواهم كه فرمان دار باشد// به دست او رُل جاگوار باشد
سر آمد باشد او در خانه داري// وآن خانه بر ِ بلوار باشد

***
زنی خواهم کمی طنّاز باشد// وحتماً بچّه شیراز باشد

برای خواندن اشعار بیشتراینجارا کلیک کنید

عشق بعضی وقت ها اینترنتی است // گاه کافی شاپی یا  کافی نتی است

با تو می گویم زبعضی صحنه هاش// صحنه هایی گاه سخت ودلخراش

صحنۀ اول حدود نیمه شب// دختر و رایانه و شور و طرب

مثل اینکه دارد او چت می کند//وای ،دارد کم کم عادت می کند

چه امید و آرزوهای بلند// دخترک افتاده بدجوری به بند

صحنۀ دوم خیابان و قرار// می شود تکمیل کارش با فرار

در سکانس بعد ویلای شمال// نازنین تنها ست در دام کمال

صحنۀ بعدی بد و مستهجن است// قصّه از نامردی یک رهزن است

سور و سات و دوربین و کیف و حال// بعد اشک و زاری آن پایمال

در جوابش پوزخندی بود و بس// گوهر دختر لگد مال هوس

بعد پخش سی دی اش در سطح شهر// حاصلش تیغ و دوا و جام زهر

مرغ عشقی کشته در پای هوس// در بهار عمر افتاد از نفس

صحنۀ آخرسکانس چند مین ؟ // مادر زار و مزار نازنین

کارگردان کات داد و شد تمام// لیک پا برجاست مرغ و دان و دام

بار دیگر باز ویلایی خَفَن // دختری در دست های اهرمن

لیک این دفعه  ثریا با صمد // جای ویلایش چه فرقی می کند

داستان عاشقی های جدید// طنز تلخی شد که «جاوید » آفرید