به این دفع بلا امیدوارم

نمی‌دانم این عهدنامه‌ی بامزه را کی نوشته و آیا جریان جدی هست یا نه؛ به‌ویژه که آن صدقه‌دادن ته قصه، شک‌برانگیز است!‍ اما با اصل این جریان موافقم؛ تاریخ ما را شاید متلک‌پرانی قومیت‌ها به هم می‌سازد؛ سندش هم لطایف عبید که سرشارند از قزوینی و قمی و همدانی ... ملت شریف هم که پای شب‌های برره هر و کر می‌خندند، اما برای برانگیخته شدن و حفاظت از شرف و غیره‌ی این قوم، کافی‌ست سوسکی در چند هزار نسخه چاپ بشود و عده‌ای هم آماده‌ی شهادت‌اند به‌شدت!
بگذریم؛ بند سوم این عهدنامه ما را به تلاش برای تبدیل طنزهای موجود به طنزی که حاوی توهین و تحقیر به اقوام و مردم نقاط مختلف ایران زمین نباشد متعهد می‌کند؛ اگرچه روضه‌ی تاریخ چند صد ساله را خودم خواندم، اما اتفاقا تجربه‌‌ی خوبی از این تلاش دارم؛ شهریور ماه امسال فراخوان یک‌ماهه‌ای در رادیو جوان برای گردآوری لطیفه‌های همراه انجام شد و نتیجه‌ی خوبی هم داشت؛ گردآمدن چند هزار لطیفه که به‌جای ترکه و لره و قزوینی‌یه خود ملت شریف نوشته بودند یکی یا یه‌نفر؛ اختتامیه‌ی این جشنواره هم فقط به برکت انتخابات شوراها و شوق خدمتی که مدیر فرهنگ‌سرای بهمن (متولی اصلی جشن‌واره‌ی لطیفه‌های همراه) را دوبار در این سه ماه کله‌پا کرده، عقب افتاده و به‌زودی برگزار خواهد شد.
من این عهدنامه را امضا می‌کنم و می‌دانم که روزی چند صد تومان به صدقه‌هام افزوده خواهد شد! اما به این دفع بلا سخت امیدوارم.

آنچه خواندید اولین واکنشی بود که به ایده عهدنامه پالایش طنز ایرانی از لطیفه های توهین آمیز دیدم. این پاسخ نوشته دوست عزیز آقای سمیعی است که چندی پیش دست اندرکار تهییه طنزهای پیام کوتاه تلفن همراه بودند. گرچه ایشان و برخی از دوستان به گنجاندن بندی برای پرداخت صدقه ایراد گرفته بودند، ولی ایده این بود که راهی برای مستحکم تر نمودن ان پیدا نمود والا نه این صدقه به جیب من می رود و انگونه که دوستی گفته بودند به جیب آخوند جماعت. اصلا این وجه را خودتان به دست مستحقش بسپارید تا ما نیز مدیون کسی نشویم!!  باور کنید که گرچه این لطیفه های مخرب در ذهن های ما رسوب کرده ولی می تواند با ایجاد یک موج و فرهنگ سازی مناسب به آنچه به نظر دست نیافتنی می رسد هم رسید.