بــه یـک خـودکـار آبـی دل ســپردم
بــه اشـعــاری گــلــابی دل سپردم
نــدانــم فـــرق کــیــوی با گــلــابــی
به انگـوری ، شـرابـی دل ســپـردم
بــه بـیـت و مـصــرع و شـعر فکاهی
ســپـردم دل حـسـابی دل سپردم
گــل آقــا ، بـوالـفـضول و ناصر فیض
بـه ایـشـان من غیابی دل سپردم
ز شیرین و ز لــیــلــی بــد بـدیـدم
بـه مـش جـعـفـرکبابی دل سپردم!
ز انـسـان هـا جـفـا دیـدم وَ حـالـا
بـــه شعری و کتابـی دل سپــردم
به رویا صاحب دیوان شــدم من (!)
به رویایی ، به خوابی دل ســپردم
بــه تـشـویـق هـمـه یـاران نــزدیــک
سپردم چون سرابی دل سـپـردم
بگفتا : «رازقی! یار تـو هـسـتیم»
به این حرف صحـابـی دل سـپـردم
چــو دیــگـر قـافـیـه یــادم نــیــایــد
بــجــای قـــافـیــه کـاگِــل سپــردم!

ادامه ی شعر را از بوالفضول الشعرا بشنوید:
شدم عمــــری ندیم بلبل و گــــــــل
به اشعــــــــاری کتابی دل سپردم!
تمام عمـــــــــــر را اینگونه مهمــــل
به این شاعـــــــر مآبی دل سپردم!
دلم شد آب از این گوساله ی شعر
که بر ایّام گــــآبی(!) دل سپردم!
ولی از شاعــــــــــری خیری ندیده
به شغل کشک سابی دل سپردم!!

منبع: خاگینه